My Life in the USA

Kwam er van de week in ene een brief binnen dat ik mijn citizenship ceremony op 29 Maart heb. Toch maar even bellen met de rechtbank waar de ceremonie is, welke van de twee data ik nu hebben moet. Zou toch lullig zijn als je dat mist.

De rechtbank had van die hele 22 Maart geen enkel idee. Bij hun staat 29 Maart in de planning. Dus de dame met wie ik sprak zou wel even voor me gaan bellen. En inderdaad er was een foutje gemaakt in de eerste brief. De datum moet de 29e zijn. Dus nog even een weekje langer wachten dan maar.

Van het weekend kwam de brief met de datum voor mijn ceremonie binnen.

Donderdag 22 Maart

mag ik dan eindelijk de eed gaan afleggen en word ik Amerikaan.

Verder het weekend lekker met mijn oom op de golfbaan gestaan. Niet dat ik er ook maar iets van bak, maar het was wel even lekker om nergens aan te denken.

Over bakken gesproken, met mijn oom en tante van het weekend even lekker oliebollen gebakken. Ja je leest het goed. Oliebollen...met krenten (ok rozijnen). Die had ik gemist met Oud en Nieuw. Best apart, sta je met uitzicht op de palmbomen en met een zwembad in de tuin olieballen in het vet te gooien. Moet je toch ook een keer meegemaakt hebben.

En dan is dit het resultaat:

Valentijns Dag was het dan zover. Ik had mijn gesprek en test voor staatsburgerschap. Het gesprek was pas om 1 uur 's middags en ik was reuze zenuwachtig. De morgen doorgekomen met slap DVDs kijken en ik geloof dat ik mijn shirt wel 4 keer gestreken heb. Normaal geef ik niet zo snel om een vouwtje hier en daar want zodra je het draagt kreukt het toch wel weer, maar nu dus wel. Tja het zou toch lullig zijn als je met glans het interview doorkomt maar ze keuren je af voor een vouwtje in je shirt.

Uiteindelijk dan toch maar in de auto gestapt en naar het Immigration Center gereden dat hier in Orlando vlakbij het vliegveld zit. Ik was uiteraard veel te vroeg dus in de auto alle 100 vragen nog maar een keer doorgenomen.

Een kwartier van te voren dan maar naar binnen. Waar bij het Support Center waar ik mijn vingerafdrukken moest geven de sfeer heel joviaal was, en er op de TVs videos van Citizenship Ceremonies te zien waren, zo stil was het nu. De hal waar we moesten wachten (ik was niet de enige) had meer wat weg van een wachtruimte op een vliegveld dan wat anders. En toen maar wachten. Om iets na half twee werd ik binnengeroepen door een heel aardige dame. Ze vroeg me wat dingen over het formulier en toen kwamen de vragen. Ze vroeg me er 6 die ik allemaal goed had en toen moest ik een zin lezen en opschrijven die ik ook goed had. En toen was het eigenlijk voorbij. Ze feliciteerde me en ik zou een brief in de bus krijgen met de data voor de ceremonie. Die is of in Maart of in April. Die van Februari zat helaas al vol. Nou ja dan wachten we nog wat langer, maakt ook niet uit.

Enorme opluchting dus. En toen mensen gaan bellen...tja de telefoon lag thuis dus ik moest eerst weer terug naar huis rijden. Nog nooit heeft een rit naar huis zo lang geduurd :-)

Voor degenen die het weten willen, de vragen die ze me vroeg waren:
1. What does the Cabinet do? It advises the President
2. Who is in charge of the Executive Branch? The President
3. If both the President and the Vice President can no longer serve, who becomes President?
The Speaker of the House
4. What did the Declaration of Independence do? Declare Independence from Great Britain
5. We elect a Senator for how many years? 6
6. How many Justices are on the Supreme Court? 9

En de zin die ik moest lezen was:
In what month do we celebrate Columbus Day?
EDIT:
Ik had geschreven Presidents Day maar ze vroegen naar Columbus Day. Presidents' Day in vandaag dat zal wel door mijn hoofd hebben gespeeld toen ik dit schreef :-)

En ik moest het antwoord opschrijven
Columbus Day is in October.

En nu wachten op de brief met de datum voor de Ceremonie.

Het is nog steeds allemaal een beetje onwerkelijk, maar er is wel een last van mijn schouders.
Nu wordt Amerika echt mijn land. Ik ben en blijf hoe dan ook Nederlander, dat verandert niet (ook al mag ik me dan straks van Nederland uit niet zo meer noemen, ik heb geen papiertje nodig om te weten waar ik ben geboren en opgegroeid), maar het is wel heel cool dat ik straks ook echt Amerikaan ben.

Dus Opa we hebben het hem weer geflikt :-)

Kennelijk is dit mijn 200ste bericht.

Ik heb van de week de brief voor mijn Citizenship Interview binnen gekregen. Mijn interview valt op Valentijns Dag. Heb ik weer ;-) In elk geval is het een makkelijke dag om te onthouden. Ik ben heel benieuwd. Ben nog steeds hard aan het studeren op die 100 vragen. Ik weet ze inmiddels wel, maar toch.

Verder gebeurt er hier op het moment niet zo heel veel. Het gaat zijn gangetje.

Wat gaat de tijd toch snel. Ik zit alweer 5 jaar in de USA. Toch lijkt het soms net alsof ik gisteren pas aankwam op LAX in Los Angeles, CA.

Er is veel gebeurt de afgelopen 5 jaar. Heel veel leuke dingen, soms minder leuke dingen. Spijt dat ik hier naar toe ben gekomen heb ik zeker niet. Ik zit nu in de procedure voor het Amerikaans Staatsburgerschap en ben zeer ongeduldig aan het wachten op de brief voor mijn interview.

Een en ander is toch wel anders gegaan dan ik in eerste instantie gehoopt had de afgelopen 5 jaar, maar de economie heeft ook niet meegezeten de afgelopen jaren. En toch zit ik hier nog.
De afgelopen jaren heb ik af en toe uiteraard wel gedacht misschien is het beter om terug te gaan naar Nederland. Maar die gedachte werd dan al snel verdrongen met de gedachte aan alles wat ik hier wel heb en wat ik dan zeker op zou geven zou ik weer terug gaan. Het meest belangrijke voor mij is dat ik hier in de VS een woning en werk heb. Hoewel het financieel een stuk minder gaat, heb ik hier wel de kans om geld te verdienen. En dat vind ik nou het mooie van hier. Waar een wil is is een weg. Ik ben na wat wikken en wegen in de real estate beland en werk tevens bij Universal Studios. Beide doe ik nu al twee jaar.

En na 5 jaar wonen en werken hier in Orlando (en Los Angeles) is dit mijn thuis geworden. Ik heb in Nederland nadat ik was afgestudeerd iets van 6.5 jaar gewerkt, voordat ik naar Amerika ging, dus dat verschil is niet eens zo groot.

Amerika is niet perfect (en wees eerlijk welk land is dat wel), maar het biedt me wel onzettend veel mogelijkheden. En ik ben blij dat ik hier mag wonen en werken.

Mijn 5 jarig USA jubileum werd ingeluidt met de New York Times Square op de TV en mijn oma aan de telefoon. Zit je op 5000km afstand van elkaar en kijk je allebei naar dit op de TV:



Dat vond ik toch wel heel bijzonder. De techniek staat voor niks. Dank je Oma :-)

En vandaag bij Universal Studios hadden ze geregeld dat ik met de Uncle Sam balloon mocht lopen. Helemaal super:

Nieuw blog volgt in 2012

Deze foto is van de Kerstboom die in Universal Studios Orlando staat.
Genomen door Yours Truly